Forfaiting
2009-06-15
Europa Zachodnia już ponad pół wieku z powodzeniem stosuje {instrument finansowy|instrumentu finansowego) w postaci zwanej forfaitingiem. Z operacji forfaitingu najwięcej w Europie Zachodniej korzystają Włosi i Niemcy. Forfaiting wywołał duży entuzjazm w Wielkiej Brytanii, Skandynawii, Hiszpanii i Francji. Późne lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte to reakcja eksporterów w Niemczech Zachodnich i wymyślenie forfaitingu nie otwierające się na świat rynki krajów z Europy Wschodniej. Płacąc ciężką walutą za importowanie dobra, kraje Europy Wschodniej zdeklarowały, iż nie chcą się rozliczać w oparciu o ograniczenia tradycyjnie funkcjonujących 3 i 6-io miesięcznych okresów rozliczeniowych i oczekują sprzedaży na kredyt pięcio a nawet dziesięcioletni. Istniejąca w krajach bloku wschodniego duże ryzyko finansowe stanowiło dla niemieckich eksporterów duże zagrożenie. Obawy i nieufności w handlu z blokiem wschodnim u niemieckich banków budziły długie okresy kredytowania przy stałym koszcie zysku. W konsekwencji, grupa szwajcarskich finansistów zdecydowała się podjąć ryzyko, przed którym uciekły niemieckie banki, tj. dyskontowanie wierzytelności w postaci weksli i innych papierów dłużnych bez regresu do eksportera, które to zobowiązanie stało się znane jako Forfaiting. Uruchomienie forfaitingu spowodowało rozwój rynku finansowego i w znacznym stopniu przyczyniło się do ożywienia niemieckiej gospodarki. Londyn uznawany dotychczas za światowe centrum finansowe po sukcesach stosowania forfaitingu włączył do tego typu operacji również banki londyńskie. W chwili obecnej jako główne centra Forfaitingu uznawane się europejskie metropolie: Londyn, Zurich i Frankfurt